ในความรู้สึกของผู้เป็นแม่ อยากจะให้เรื่องราวต่างๆยุติลงด้วยดี ในขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งพยามยามทุกวิถีทางที่จะต้องเป็นฝ่ายที่ชนะเท่านั้น ไม่มีการประนีประนอมออมชอมผู้ที่เป็นน้องสาวของตน แม้กระทั่งมารดาที่แก่ชราของตน  ที่ต้องระหกระเหเร่ร่อนไปกับลูกสาวด้วยความเต็มใจ พร้อมที่จะลำบากกับแม่นกน้อยที่น่าสงสาร ถึงแม้ว่าตัวของแม่เองก็แก่ชราเต็มที อันชีวิตที่ต้องอยู่บนรถเข็น และเตียงนอน ก็ไม่ย่อท้อ พร้อมอดทนเพื่อสู้ให้ได้มาซึ่งความถูกต้องและเป็นธรรม
แต่มาวันนี้.....แม่เหนื่อยเหลือเกิน....แม่ล้มป่วยลง....
แม่นกน้อยทนดูแม่ตัวเองลำบากต่อไปไม่ไหว จึงจำเป็นต้องพาแม่เข้าโรงพยาบาลที่แม่เคยรักษาตัวอยู่  รู้ทั้งรู้ว่า เหล่าพี่น้องแห่งความโลภจ้องรอคอยชิงตัวแม่กลับไป เพื่อประโยชน์บางอย่าง ก็ไม่เป็นไร ชีวิตแม่สำคัญกว่าสิ่งอื่นได มีใครบ้างที่ยอมที่จะเสียสิ่งที่รัก และเทอดทูล เพื่อแลกกับของนอกกายที่ไม่สามารถเอาไปได้ เมื่อเราตาย..... ด้วยเหตุนี้เองนกน้อยของแม่ตัวนั้นพร้อมที่จะเผชิญหน้าท้าความอยุติธรรม เสมือนหนึ่งว่าความแพ้พ่ายในครั้งนี้ทำให้แม่มีชีวิตอยู่ต่อไป อีกทั้งยังค้นพบสัจจธรรม เพิ่มอีก 1 ข้อ คือ การตัดกิเลสที่มีอยู่ในใจได้ฉันใด ย่อมนำมาซึ่งความสุขความเจริญฉันนั้น ตอนนี้แม่นกน้อยผู้น่าสงสารได้แต่เฝ้ามองแม่ของตนที่นอนอยู่บนเตียงนอนในโรงพยาบาล รอวันที่แม่หายดีเป็นปกติ  แค่นี้ก็สุขใจแล้ว ( สาธุ )
จะมีก็แต่เพียงว่าจะทำอย่างไรให้ผู้ที่ลงทุนซึ่งต้องเข้ามาร่วมชะตากรรมนี้ เข้าใจ และอภัยให้ตน ถึงแม่ว่าจะต้องชดใช้หนี้อันมหาศาล จนตลอดชีวิต ก็ตาม
 

ทุกครั้งที่ผมเขียนเรื่องนี้...ผมรู้สึกท้อแท้ เบื่อหน่ายชีวิต  เหมือนกับว่าสวรรค์เข้าข้างคนผิดตลอดเวลา.....
ไม่เป็นไรให้โอกาสสวรรค์


เรื่องยังไม่จบ ยังคงมีต่อไป พบกันครังหน้าครับ